Fire in The Mind

En dus...

2006-08-11T22:26:00.000+02:00

Omdat ik de naam toch niet kon laten, gaan we hier gewoon verder in het Engels. See you there.

Since I somehow couldn't get rid of the name, we continue here from now on.

The Last Post

2006-06-29T13:43:00.000+02:00

God, wat een pathetische titel om het einde van een blog te melden. Jawel, ik hou er vanaf vandaag mee op. Niet omdat ik geen meningen meer zou hebben, niet omdat ik niet zo ijdel ben dat ik vind dat die meningen niet meer belangrijk zouden zijn, maar gewoon omdat ik al maanden in een onwaarschijnlijke persoonlijke en dus ook schrijfkramp terechtgekomen ben. Geldgebrek en andere onaangenaamheden die leiden tot dat geldgebrek houden me al wat een eeuwigheid lijkt weg van de schrijftafel en omdat ik vind dat een blog het vooral moet hebben van impulsieve en snel verwoorde opinies en dus dagelijks geupdate moet worden, heeft Fire in the Mind nog maar weinig zin.

Vergis u niet: ik word nog steeds extatisch van muziek, zie haast elke dag wel een film en lees nog steeds de stukken uit m'n hersenen. Maar FITM is altijd een snelle blog geweest, die het voor mijzelf moest hebben van liefst meerdere posts per dag en totdat die situatie opnieuw mogelijk is en ik mijn persoonlijke duivels weer op die manier kan uitdrijven, zeg ik Blogger even (of langer) vaarwel.

Ik dank jullie allen, en dan vooral mijn Nederlandse broeders, voor de aandacht, hoop dat jullie er iets aan gehad hebben en zeg geen 'Vaarwel' maar wel 'Tot Ziens'. Tot dan wens ik iedereen de ontdekking van mijn persoonlijke goden Carl Craig, Basic Channel en Philip K. Dick toe.

Punt en andere lijn.

Lucky 13

2006-06-28T17:11:00.000+02:00

Nog een goeie kleine film. De vergelijkingen met Fight Club zijn niet van de lucht als het over deze film gaat, maar de opzet is in feite veel bescheidener. Spannend is ie wel en bovendien uitgevoerd in prachtige zwartwit-fotografie. Stevige aanrader, al had het einde wel iets beter gekund. Het beste zou zijn dat je de film bekijkt zonder te weten waar het over gaat, dan is de verrassing groter.

The Isle

2006-06-28T17:01:00.000+02:00

God, wat een film! Uiteraard alleen al de moeite om te vernemen wat je zoal met vishaken kan doen. En toch blijft het ondanks de manifeste gruwel een heel poëtische film. Vooral de hoofdactrice, die in heel de film geen woord zegt, is verbazingwekkend. Voor wie ook Old Boy wel kon smaken.

Dead Slow Does It

2006-06-26T16:01:00.000+02:00

Ik ben sowieso nogal te spreken over het werk van Radio Slave (zie zijn Carl Craig en Chelonis remixen), maar deze ontzettend trage (KDJ en Theo komen in de buurt, maar dit is stukken spannender) plaat rockt als de beesten. En ze is ook nog eens afwisselend. Bevat met 'Retro Active' trouwens een 'French Kiss' rip-off die werkt. Plaatje om van te houden.

Mmmmmmm.....

2006-06-14T14:00:00.000+02:00

Als zowel Lubacov als OMC hem goed vinden, zal ie dat wel zijn, zeker? En dat is ie dus. Wat zeg ik? Zowat het beste rockplaatje dat ik de laatste maanden heb gehoord. Doet me tegelijk aan Royal Trux en The Sisters Of Mercy denken. Afkomstig van dezelfde kerel die ook voor het succulente Black Mountain heeft gezorgd. Dreinerige heroïnerock van een beter jaar. En maar zeven nummers, dus verveling krijgt geen kans, hetgeen ook altijd een pro is.

Het Vuur in de Geest

2006-05-04T20:21:00.000+02:00

Is - enkel blinden hebben het nog niet gemerkt - wegens allerlei financiële, logistieke en andere troubles tot een loutere gloed verworden. Verwachte terugkeer: midden juni.

Nog één ding: doe uzelf een plezier en lees American Tabloid en The Cold Six Thousand van James Ellroy. Want dat zijn zowat de twee beste boeken ooit geschreven. En lees daarna ook maar ineens White Jazz, dat van een zelfde Olympische niveau is.

Cheers!

Lezerij

2006-03-22T14:16:00.000+01:00

Ik mag dan nog steeds geen internetaansluiting hebben, graag had ik u toch even gemeld wat er op het moment gelezen wordt.

Dat is Maurice G. Dantecs Laboratoire de Catastrophe Générale, het oh zo politiek incorrecte dagboek van de schrijver van het 'geniaal!' schreeuwende Cosmos Incorporated (op het moment ook al aan herlezing toe), waarin hij Nietzsche en het katholicisme probeert te verzoenen. Waanzinnig interessant, maar niet voor linkse jongens.

Heideggers Inleiding in de Metaphysica: 200 pagina's worstelen met de taal van het Zijn en het Zijnde. Niet zo moeilijk als het belachelijk ingewikkelde monument Zijn en Tijd en uiterst leesbaar. Aanrader voor wie zoals ik altijd gefascineerd is geweest door lieden als Parmenides en Heraclitus.

Ballards The Atrocity Exhibition: oh wat is die man toch geniaal visionair. Handig ook dat ik een editie heb waarin Ballard twintig jaar na publicatie terugblikt op het in 1970 verschenen boek. Na dit boek kan ik Crash eindelijk aan denk ik. Mooi ook voor een modulaire geest als die van mij dat je het boek op elk mogelijke pagina kan aanvangen. Een mentaal avontuur voor mensen die tegen een stootje kunnen. Maar zouden we dat als postmodernen allemaal niet moeten kunnen?

Baudrillards Le Système des Objets in de Engelse vertaling. Niet enkel ingewikkeld (paragrafen herlezen is de boodschap) en uitzonderlijk erudiet maar ook regelmatig erg grappig. En bovendien ook heel erg waar (of is dat een woord dat uit de mode is?). Bovendien (vind ik) nog steeds zeer relevant.

Voor de rest voornamelijk herlezingen van Borges, Dick, Gibbon (Decline and Fall of the Roman Empire) en Houellebecq.

Niet dood

2006-03-15T14:43:00.000+01:00

Maar even om te melden dat dit blog nog verre van dood is. Als de internetaansluiting terug geregeld is, zijn wij meaner than ever back with a vengeance. Ondertussen geniet ik in stilte van muziek en tekst.

Terug

2006-02-28T15:20:00.000+01:00

Theo is ook weer terug, kon het Nu Cult-en overduidelijk niet laten. En wel hier. Welkom terug!

Last Date

2006-02-24T19:27:00.000+01:00

Waarschijnlijk een legendarische cd want inderdaad Dolphy's laatste sessie. Vond hem eerder per toeval terug in de ongehoorde stapel jazzcd's die ik aan het sorteren was. Voor mij persoonlijk vooral interessant omdat Mengelberg en Bennink er op meespelen, nog in de periode voordat ze de improvisatie invlogen. Vreemd omdat die mannen nu voor een keer niet de neo-dadaïst uithangen. In elk geval een stevige aanrader, op het snijpunt van klassieke jazz en de toen aankomende ontwikkelingen.

10 op 10 : Planetary - Origins (1993, Metamorphic)

2006-02-17T15:34:00.000+01:00

Toegegeven, je moet ervan houden. Zevendertig ritmes in één nummer, een fors tempo, uitgespacete synths à volonté, psychedelische tierelantijntjes langs elke denkbare ingang, Dan Curtin kan voor de ongeïnitieerde best overrompelend zijn. Zoals Aardvarck me onlangs nog zei: "En opeens was er drum'n'bass en Dan Curtin." Inderdaad, neem Underground Resistance, Carl Craig en Dan Curtin en je hebt op zijn minst al een vet deel van wat er ooit in d'n'b gebeurd is (niet waar 4Hero?). Want Dan Curtin maakt geen makkelijke 4/4-stompers. Nee, hij maakt mini-symfonieën, met moeilijke beats, met opbouw, afbouw en wederopbouw, breaks, bruggetjes en wat weet ik nog. Elk nummer wordt zo een eigen universum waar teveel dingen gebeuren om in één keer te vatten. De basis? De wijdse kosmische visioenen van Mad Mike Banks, Derrick May en Juan Atkins, de tegendraadse beats van Kenny Larkin en een gezonde portie hybris van Curtin zelf. Het resultaat? Kinetische energie gevangen in muziek en een van de beste platen die ik in mijn collectie heb steken.

10 op 10 : BFC - Evolution (Fragile, 1990)

2006-02-17T00:02:00.000+01:00

Virgo mag dan objectief bekeken de beste ep aller housetijden hebben afgeleverd, met Carl Craig heb ik natuurlijk meer affiniteit. Carl Craig draag je mee, terwijl het bij Virgo meer met open mond staren is naar al dat moois. Niks dan hoekige metalen ritmes op deze ep, maar dat is altijd Craigs specialiteit geweest. Metaal versus soul. De ziel verpakt in industriële ritmes, als harnas tegen al wat de meest innerlijke gedachte wil belagen. Dat was het geval bij zijn eersteling Crack Down en dat is ook op 'Evolution' (dat incidenteel volledig geript is van een neue welle-nummer waarvan de naam me nu niet direct te binnen schiet), het hemelse 'Galaxy' (ritme gesampled van Liaisons Dangereuses), 'Static Friendly' (één van Craigs donkerste techno-excercities én een ode aan Todd Terry) en het intrieste 'It's A Shame' het geval. Deze plaat heb ik in drie exemplaren (één voor te spelen, één voor te bewaren en één voor het mooie label). Niet zonder reden.

Belevenissen van een Recensent

2006-02-15T20:28:00.000+01:00

Onderstaande is een voorbeeld van een recensie die ter goeder trouw aangevangen werd maar door beluistering van het goedje is uitgegroeid tot een cynische scheldpartij. Het gaat over het afgrijselijke 400 Years of Music van de industriële gothen van Steril. Omdat ik, beleefd als ik ben, hieronder ook maar ineens het plaatje mee afdruk (voor de ongelukkigen die dit spul echt goed vinden), heb ik er dan ook geen moeite mee om hen, in één trek door als het ware, tot in het zeven maal zeventigste geslacht te vervloeken.

“Die gothics toch! In één nummer proppen ze spijkerharde technobeats die in technomilieus al tien jaar steendood zijn en zelfs al een beetje stinken, onderaards donkere geluiden die immer onheil doen vermoeden (het gaat niet goed met mij, niet goed met jou, het gaat niet goed met de wereld, die stijl), een verloren gelopen koor en superstoere teksten. Faut-le faire! Maar doe mij toch maar liever iets anders dan deze vermeende samenvatting van vierhonderd jaar muziek. Industrial gothic is met voorsprong de potsierlijkste substroming die ik me kan indenken. Vreest niet, onwetende! Steril (niet te verwarren met de Steril van op Gigolo, doe dat die mensen niet aan) zorgt ervoor dat het niet louter bij gedachten blijft en blaast me bepaald niet subtiel van de sokken met aan goa verwante ritmes, opgefokt Nitzer Ebb/Die Krupps-geschreeuw maar dan van twintig jaar later en – driewerf helaas! – stevig erin hakkende gitaren. Subtiliteit is deze jongens hun sterkste kant niet en ze zorgen er dan ook moeiteloos voor dat ik reeds vanaf het tweede nummer een knoert van een hekel aan hun – nu ja- muziek krijg. Maar onversaagd als uw verslaggever is, zet hij door tot nummer vier, waar Depeche Mode, drum‘n’bass, harde gitaren en zelfs een mc in de overvolle mix gesmeten worden. Nu we dat doorstaan hebben moet ook nummer zes wel kunnen waar een new age intro moeiteloos overgaat in een Skinny Puppy rip-off van het zesde knoopsgat. Of nummer zeven waar er zelfs naar pure pathetiek over ontieglijk snelle trance gegrepen wordt. Bij nummer acht is die mc er ineens weer maar hij wordt al snel overstemd door wat niet anders dan braakgeluiden en sissende stemmen genoemd kan worden. En zo gaat dat horror vacui maar door. “You can feel me inside”, ijlt de goede man in nummer negen, alsof hij dringend een sanitaire stop moet maken. Liever niet, dank u. In nummer tien zijn we dan bij de Prodigy-imitatie beland. Desire rijmt op Fire, Desolator op Creator en verdere poëtische vondsten doen het slijm van de ergernis uitgroeien tot een vuistdikke fluim. Bij nummer elf heb ik het opgegeven. Onaanraadbaar.”

Girls With Wound

2006-02-15T16:42:00.000+01:00

De cognoscenti wisten het al een tijdje maar nu lijkt er eindelijk schot in de zaak te komen. Steven Stapleton gaat female hiphop maken. Het ding zou Bitchin' 'n' Bitin' 'n' Pimpin' (Goatherd) gaan heten en in de zomer in de winkelrekken liggen. Ben razend benieuwd welke deernes hij zo ver gekregen heeft.

10 op 10 : Psyche - Crack Down (Transmat, 1989)

2006-02-13T23:40:00.000+01:00

Ik dacht zo: ik maak er maar ineens een reeks van. Van perfecte, 10 op 10 EPs dus. Deze debuutplaat van Carl Craig was toch wel heel erg sterk voor een groentje. De beats van het transcendentale 'From Beyond' en het met seksueel verhitte Franse hijgvocalen opgesierde 'Crack Down' zijn naar de legende gaat geïnspireerd op de hobbelige kasseiwegen van het Vlaamsche land. 'Neurotic Behavior', feitelijk Craigs allereerste nummer, staat er ook op, maar in de dansbare Mayday remix. Het majestueuze ambient origineel, zonder twijfel één van 's mans beste nummers, zou pas in 1993 het licht zien op Kirk Degiorgio's ART-label. En het net als zijn mythologische tegenhangster wondermooie 'Andromeda' - ook in een Derrick May mix overigens-, dé Detroit blauwdruk van elke beginnende producer, zou vervolgens nagemaakt worden door iedere technoproducer die nu enige naam heeft.

We Love Ennio

2006-02-13T23:17:00.000+01:00

Buiten het feit dat wat er op de schijfjes staat natuurlijk ook om te likkebaarden is, vind ik dit gewoon de mooiste cover die ik in lange tijd heb gezien. Beetje easy listening kitsch, beetje exotica, beetje jaren zeventig progressieve funkjazz (denk Miles Davis' Bitches Brew of Herbie Hancocks Mwandishi-periode), B-film esthetiek, zowat een beetje van alles, net als de muziek van deze geniale eclecticus. Ik kan echt kicken op een plaat die de beloften op de kaft volledig inlost. Dit is er zo eentje.

Zuism

2006-02-13T22:46:00.000+01:00

Waarlijk revitaliserend cd'tje van de Romeinen van Zu. Ze hebben al met Gustafsson en Vandermark plaatjes gemaakt en met Lightning Bolt, Terrie Ex, O'Rourke en nu ook al Damo Suzuki op de affiche en/of het podium gestaan. In maar 25 minuutjes proppen ze negen fasinerende collage-achtige nummers die laveren tussen free jazz en avant-rock en op de gekste momenten van hard naar zacht heen en weer springen, net als de gifslang op de kaft. En net als het eclecticisme irritante hoogten begint te bereiken is ie gewoon weer afgelopen. En wil je hem opnieuw opzetten. Als net ingetreden Zuist kan ik u dan ook hiermede bevestigen dat de tijd van de Ismen nog lang niet voorbij is.

10 op 10 : Virgo - Free Yourself (Trax, 1986)

2006-02-11T18:08:00.000+01:00

Zat net te bedenken dat dit misschien wel de beste ep aller tijden is. De ondraaglijke tristesse (en dus ook schoonheid) van 'Free Yourself', de luie sex van 'Under You', de epische electro van 'My Space' en de tergend traag opgebouwde jubelstemming van 'R U Hot Enough', allemaal op één 12-inch. Wie doet beter?

Oef zeg!

2006-02-10T14:45:00.000+01:00

1. Kan eindelijk nog eens een post online zetten. De laatste weken aanslepende internetproblemen gehad wegens diverse financiële aderlatingen. Daarmee ook nog eens gecombineerd heb ik twee weken geleden een nieuwe baan gevonden die, spijtig genoeg met vertraging, se-ri-eus tegenvalt. Not too many happy feelings there dus.

2. Maar vreest niet! Zonet verneem ik dat de gevreesde Omar Muñoz-Cremers aka de immer puntige OMC aka de Droommachine uit het pittoreske Sporenburg aka het Geweten van de Subjectiviteit ons op deze fijne webstek opnieuw bloggewijs zal teisteren met de links tussen de Sade, Mathew Jonson, Earth, Barthes en Royal Trux en ongetwijfeld vele andere utopische projecten die de grens van het linguïstisch en bevattingsvermogen onvergeeflijk ver zullen overstijgen. Welkom terug, Omar! wil dat dus zeggen.

3. Lees High-rise van JG Ballard! Nu! Hier! Een boekje van amper 175 pagina's dat mij nu al weken achtervolgt. Ik droom de nu eens waanzinnig luciede dan weer gruwelijk vertrokken beelden die het heeft opgeroepen. Zonder twijfel Ballards beste boek. En dat wil wat zeggen, want Super-Cannes, The Crystal World en Millennium People behoorden al tot van de beste boeken die ik ooit heb gelezen. Vergeet Crash, High-rise moet je lezen.

4. Muziekjes dan maar. Er wordt geluisterd, genoten en gefijnproefd van:

Twee wonderen op label-in-bloedvorm Versatile: de Hot Shots EP en de nieuwe van de keizer van de duistere italo, Joakim, 'I Wish You Were Gone'
Clor, Clor en nog eens Clor
Mijn eigen mixen, excusez-moi les mots
Kelley Polar hier, Kelley Polar daar, Kelley Polar overal
Xasthur en Nortt, uitsluitend om het wisselvallige weer en het boze oog mee te bestrijden
Ennio Morricone verzameld op Ipecac: de machtige bloemlezing van zijn psychedelische periode, Crime and Dissonance
Jackson And His Computer Band verdiept zich met elke beluistering, een genie die kerel
De John Tejada remix van Jean-Paul Bondy op Compost, de beste Depeche Mode kloon ooit
Ook helemaal mee met de Carl Craig remixen op Rush Hour. Zou een mega-hit moeten worden op de betere vloer
Héél véél 80ies spul, veel new beat, acid, italo en vroege house. Ik vond zelfs goeie platen van Praga Khan terug. Kom daar nog eens om.
Get Physical ontstijgt steeds hoger de stratosfeer met remixen van Chelonis R Jones (Hell en Radio Slave) en 'Learning from Making Mistrakes' van Jona
De nieuwe duistere technodiamant van Ectomorph (met Salvatore Principato van Liquid Liquid), rauwer kan je niet gaan op technovlak.
En ook nog een aantal plaatjes van de illustere Vele Anderen waar ik nu niet maar de volgende dagen heus wel op terugkom.

Falling

2006-01-30T20:32:00.000+01:00

Donderdagavond The Fall gezien. Echt on-ge-loofe-lijks goed was het! Smith was duidelijk nog verder weg dan straalbezopen en naar goede gewoente volkomen onverstaanbaar. Maar dat hoort erbij en is bovendien zeer democratisch. Iedereen kan immers meezingen. De andere vier bandleden (heren op bas, drum en gitaar en een dame op synths) stonden onbeweeglijk als the poor man’s Kraftwerk, maar speelden al even strak als het Wonder van Düsseldorf. Je hoorde bijvoorbeeld waar The Smiths (voor de rockabillykant) en LCD Soundsystem (voor de voordracht en het retestrakke en kristalhelder aan Can verwante oerrockgeluid) hun finale oorsprong hebben. Onvergetelijk! Hierbij decreteren wij dat iedereen minstens één keer in zijn leven een Fallconcert moet bijgewoond hebben. Hoera!

Lucky 13 januari 2006

2006-01-30T20:30:00.000+01:00

3 Chairs – Dreamz [taken from 3x12” 3 Chairs]
Clone Presents Box Jams Pt 2 [2x12”, Clone]
I:Cube – Chicago sur Seine [12”, Versatile]
Kelley Polar – Love Songs of the Hanging Gardens [12”, Environ]
Marcus Worgull – Texel EP [12”, Sonar Kollektiv]
Peter Grummich – Arcona [taken from 2 x12” Spectral Sound Vol. 1]
Prins Thomas – Goettsching [12”, Full Pup]
Rednose Distrikt Presents Rush Hour Mixed Series Vol 01 [12”, Rush Hour]
Shinedoe – Underspell [12”, Trapez]
Terry Brookes & Aaron Soul – City Life [2x12”, Rush Hour]
Theo Parrish – Falling Up (Carl Craig Remix) [10”, Third Ear]
Tribute to John Surman [12”, Marketing]
Versatile Hot Shots [12”, Versatile]

Ai!

2006-01-18T13:50:00.000+01:00

Vergeten mijn aansluiting tijdig te betalen, waardoor ik nu waarschijnlijk tot volgende week zonder internet zit. Langs de ene kant is het natuurlijk wel eens een verademing om niet de hele tijd met je neus op het scherm te zitten, langs de andere wordt een mens door het plotse karakter van de kabelberoving uiteraard helemaal gek. Het is ook nooit goed. Benieuwd hoe lang ik het ga uithouden totdat ik als een maniak naar het internetcafé vlieg.

10 x ToTaaL (weg van)

2006-01-16T00:23:00.000+01:00

Wire: Nice Streets Above
Fuck! Dit is harder dan het treffen van DFA 1979, Ministry in hun hoogdagen (zeg rond 'Stigmata' en 'Thieves') en een roedel al drie weken niet gevoerde Duitse Schepers in één hok. Het muzikale equivalent van een stevig pak slaag. Hard man! Pisnijdige en volslagen ongelikte oude beren, wij lusten dat wel.

John Surman: Edges of Illusion
Ambient Jazz op ECM jazzlabel. Staat hier omdat onderstaande 12-inch erop gebaseerd is. Het origineel kan de moeite zijn voor wie een flinke portie emo wel kan verdragen.

Tim Paris: Edges of Corrosion
Remix van Paris blijft het dichtst bij het origineel, is minstens even geniaal onderkoeld als Mandy en Bookashade tesamen en kan pronken met een baslijntje zo fijn, zo fijn! Ook de andere remixen (met een lichte voorsprong voor die van Tekel op die van I:Cube) zijn toppers.

John Leyton: Johnny Remember Me
Ja ja, met Joe Meek mogen ze ons altijd komen lastigvallen. Muziek uit lang vervlogen tijden met überarrangementen. Buddy Holly verzekerde Meek tijdens een spiritistische ontmoeting dat het een nummer één ging worden. Kwam natuurlijk uit.

For Against: Stranded in Greenland
Dit vind ik zo'n vreemd groepje. Hun plaat kwam uit in 1988 - als ik me niet vergis het jaar van Surfer Rosa (en ik vergis me natuurlijk niet!) - en ze klinken verdomme als de Echo & The Bunnymen van Crocodiles, Heaven Up Here en Porcupine met hun hoofd in de shoegaze. Die titel ook!

Eurythmics: Room 101
Ik vind de Eurythmics een van de belangrijkste groepen van de jaren tachtig. Hun soundtrack van 1984 is het ultieme bewijs hoe vooruitstrevend ze wel waren voor die tijd. Bezwerende synthbombast uit een tijdperk dat zulks nog geen mode was. Komt nog bij dat er op deze plaat nog minstens drie andere nummers van hetzelfde formaat staan.

Can: Transcendental Express
Can is natuurlijk de beste rockgroep aller tijden. Weet iedereen ondertussen. Op Unlimited Edition staat ook rotzooi maar dit sublieme stukje ambient uit 1975 is gewoon te goed om waar te zijn.

Broadcast: Black Cat
Het is eraan te horen dat ze nog ooit voor Duophonic, het label waar ook Stereolab wel eens langskomt, hebben opgenomen. Niettemin klinkt deze bastaardzoon van VU, MBV en The Kills ons als heroïne in de oren.

Aardvarck: Cult Copy 1
Nu ook op cd maar was de eerste in de Cult Copy triple vinyl reeks. Pepe Bradock meets Carl Craig somewhere deep in space.

Kelley Polar: Ashamed of Myself
Is dit niet het fijnste popliedje dat je ooit gehoord hebt? Staat er feitelijk iets op die plaat dat minder dan geniaal is? Vragen, niks dan vragen!

Fairmont - Gazebo
Een nieuw hoogtepunt op BC. Ultralichte minimale trance met een sluipende bas. In Berlijn wordt er nu nog vergaderd over een tegenzet.

Blue

2006-01-15T19:24:00.000+01:00

Ik wou toch nog even meegeven dat dit één van de beste technoplaten van de laatste vijf jaar is. St. Dic maakte in elk geval mijn nieuwjaar in Fuse met deze schijf. Als deze niet om de twee dagen onder mijn naald komt is er iets mis in huize Romain. Mooi ook dat je ze zonder moeite in nieuwe trance en techno kunt mixen. Een favorietje van James Holden trouwens.

LuisterLust

2006-01-15T18:14:00.000+01:00

De Berlijn-trilogie van Bowie: na al die jaren blijft Low met voorsprong de beste, net gevolgd door Heroes; Lodger is nog steeds niet echt mijn ding (hoewel 'Look Back in Anger' een van mijn favoriete Bowie-nummers blijft)
Volledig verslaafd aan Clor en Kelley Polar
De eerste kant van Giorgio Moroders From Here to Eternity
Corrupted en dan vooral het onder de huid kruipende 'Llenadose de Gusanos'
de eerste twee elpees van Roxy Music
The Fall
The Ape of Naples
December, het merkwaardige Amerikaanse late jaren tachtig antwoord op postpunk en shoegaze van For Against
Zwart metaal en dan vooral Nortt en Xasthur
Nadja en Ocean
Landed van Can, beetje onderschatte plaat merk ik nu
een nieuwsgierigheid naar Royal Trux die nog niet helemaal losgebarsten is (kom ik nog op terug)
'Puntang' van 69, in de originele versie (die je nu kunt terugvinden op The Electric Institute): muziek met gaten in (kom ik nog op terug 2)

c90 Can

2006-01-15T17:57:00.000+01:00

Kant A:
I'm So Green
Don't Turn the Lights on, Leave Me Alone
Dizzy Dizzy
Tango Whiskeyman
Vernal Equinox
Come Sta la Luna
Outside My Door
One More Night
Transcendental Express

Kant B:
Father Cannot Yell
Connection
Moonshake
She Brings the Rain
Half Past One
Soul Desert
Paperhouse
Mushroom
Oh Yeah

3 voorwaarden: (1) geen nummers van meer dan 10 minuten (2) autoluisterbaarheid (3) Paperhouse, Mushroom en Oh Yeah in één lang stuk achter elkaar

Zonder woorden

2006-01-14T16:56:00.000+01:00

De Gruwel! De Pïjn! De Schreeuw!

2006-01-11T19:09:00.000+01:00

Ik blijf het nogal vreemd vinden van mezelf, die plotselinge, door andere blogs in gang gezette, manie voor een genre dat mij een klein jaar geleden nog als volstrekt belachelijk voorkwam. Was ik in een van mijn eerste posts op deze blog me nog vrolijk aan het maken over de belachelijke groeps- en songnamen die in het wereldje welig tieren, dan luister ik nu - ik kan het nog steeds niet echt 'met plezier' noemen, het is eerder een fascinatie - naar 'Sculptor of Flesh', 'Force the Hand of Evilution', 'Piercing Where They Might' en 'The Eerie Bliss and Torture (of Solitude)' van groepen of personen die door het artistieke leven gaan als Lurker Of Chalice, Xasthur, Leviathan, Corrupted en Orthrelm. En het vreemde is: ik wil meer!

Humor

2006-01-06T19:58:00.000+01:00

Q: I want to know the name of the song in which Courtney Love and Nusrat Fatah Ali Khan sang together ?
A: "You're The One For Me, Fatah". It was on a Morrissey tribute album that came out years ago.

[via]

Maak een nieuwe zin met volgende woorden: nek, lullen, uit, man

2006-01-06T19:28:00.000+01:00

"Het is een goddelijke straf voor het laten verbrokkelen van de heilige grond van Israël", zegt de ultraconservatieve christelijke tv-predikant Pat Robertson over de hersenbloeding van Sharon. Als God bestaat zal hij waarschijnlijk wel iets gelijkaardigs in petto hebben voor de stevig uit zijn aars pratende Robertson, denk ik dan. Bovendien is het nog maar de vraag of die God dan even mentaal beperkt is als Robertson en zich wat van verplaatste grenspalen gaat aantrekken.

Zwart metaal

2006-01-06T18:00:00.000+01:00

Ben nu ook helemaal verslaafd aan het zwartste van black metal. Heb al Lurker Of Chalice, Abruptums waanzinnige De Profundis Mors Vas Consumet en het fan-tas-tische Doedskvad van Taake (had feitelijk in mijn 2006 lijstje gemoeten, zo verpletterend) achter de kiezen en snak naar meer. Leviathans Verrater zit ook al in de queue. Nog tips graag. En hou jullie niet in.

Taking The Fall

2006-01-06T15:53:00.000+01:00

Lees hier over de hilarische zoektocht naar alle ex-leden van The Fall.

Ziek! Ziek! Ziek!

2006-01-04T09:56:00.000+01:00

So this is permanence, love’s shattered pride.
What once was innocence, turned on its side.
A cloud hangs over me, marks every move,
Deep in the memory, of what once was love.

Oh how I realised how I wanted time,
Put into perspective, tried so hard to find,
Just for one moment, thought I’d found my way.
Destiny unfolded, I watched it slip away.

Excessive flashpoints, beyond all reach,
Solitary demands for all I’d like to keep.
Let’s take a ride out, see what we can find,
A valueless collection of hopes and past desires.

I never realised the lengths I’d have to go,
All the darkest corners of a sense I didn’t know.
Just for one moment, I heard somebody call,
Looked beyond the day in hand, there’s nothing there at all.

Now that I’ve realised how it’s all gone wrong,
Gotta find some therapy, this treatment takes too long.
Deep in the heart of where sympathy held sway,
Gotta find my destiny, before it gets too late.

Even zo tussendoor

2006-01-03T22:10:00.000+01:00

Uiteraard aan alle vrienden en andere lezers van deze blog verlaat een uitstekend 2006 gewenst, waarin uw wildste dromen waarheid mogen worden. Ook al weten we allemaal dat ze meestal niet uitkomen, je weet toch maar nooit.

Voor de rest even een blog-burn out. Op zoek, bloggewijs en daarbuiten. En misschien gewoon ook wel even geen zin.

Luistervuur december (2)

2005-12-31T00:00:00.000+01:00

Dopplereffekts Linear Accelerator: de relatie machine vs kosmos getoonzet
Vince Watsons absoluut hemelse Sublimina
Music For Speakers Amplifieds rokerige Popular Music Must End
alles op Border Community
Statics Re: Talking about Memories
Lurker Of Chalice, de grom van de nacht in muziek gevat
Trentemøller: met sublieme tracks als 'Prana', 'Latenight Cab Driving', 'The Forest' en Physical Fraction' eindelijk concurrentie voor Mathew Jonson?
Carl Craig
The MFA
Richie Hawtin is ook terug als producer: luister naar dat bevende, dat pulserende, dat machtige 'The Tunnel'
Villalobos' Achso EP: 4 nummers en meer dan 45 minuten plezier
de nieuwe Carl Craig remix: 'Falling Up' van Theo Parrish

Loden vuist

2005-12-29T18:43:00.000+01:00

Ik ben zó! hé! le! maal! méé! Godsgeschenk from the bowels of the earth!

Achterstallig onderhoud 2005

2005-12-27T20:17:00.000+01:00

De laatste dagen druk bezig om de achterstallige oogst van 2005 nog snel even op te halen. Statics laatste, op het altijd interessante City Centre Offices, is een prettige verrassing. Een lekker herfstige indietronische plaat die handig navigeert tussen treurige liedjes met een Lou Reed-achtige stem en instrumentale pareltjes die zijdelings naar eens (kraut)rock dan weer pruttelende electro verwijzen. Bevat bijvoorbeeld een gave, ingehouden-pathetische cover van 'Never Never' van The Assembly (ooit nog een groepje van Vince Clarke van Depeche Mode en Erasure). Maar een nummer daarna zijn we alweer helemaal in jazzy electro/d'n'b-territoria terechtgekomen. Afwisselend plaatje dus. Maar negen nummers ook, dus je kan je er ook geen tijdverspillingsbuil aan vallen.

R.I.P.

2005-12-26T17:16:00.000+01:00

Gitaarvirtuoos en improvisator extraordinaire Derek Bailey (Spontaneous Music Ensemble, Iskra, Company) is op 25 december overleden.

In heaven everything is fine

2005-12-24T20:20:00.000+01:00

Een beetje overslagen dit jaar maar nog net op tijd gevonden. Een ronduit hemelse plaat die hij feitelijk al van in het begin, toen hij platen uitbracht op Dave Angels Rotation, in zich had. Helemaal in de lijn van de Detroit-IDM-as knutselt Watson er lustig op los om tijdloze, soms ambiente, soms dansbare maar altijd breekbaar-prachtige miniatuurtjes op je los te laten.

Ook het verlate besef dat dit niet zozeer een terug-grijpen is naar de pioniersjaren van de vroege jaren '90, maar wel een aan-grijpen van de mogelijkheden die de IDM-stijl na al die jaren nog steeds biedt. Techno niet als rotsvast en onwrikbaar ideaal waarvan het vermeende hoogtepunt achter ons zou liggen, maar als een gastvrije deur naar utopisch futurisme, de landschappen van de hoop.

Minder = Meer

2005-12-24T01:12:00.000+01:00

Minder posten wil dat voorlopig zeggen. Waarom? Als je 'gewone' literatuur leest, laten we zeggen divertissement, romans van eender welke soort of gemakkelijk lezende non-fictie, kan je makkelijk tegelijk een plaatje opzetten en lekker voortlezen. Als je je zoals ik op het moment aan het verdiepen bent in (onder andere) Freud, Lacan (Freud! Lacan! Ik hoor mezelf nog hevig vloeken en dure eden zweren), Baudrillard, Zizek, Heidegger, Deleuze, Nietzsche en Sloterdijk (m.a.w. redenering, theorie en intertekstualiteit) lukt dat dus absoluut niet. Waarom ik zo opeens terug in de wetenschappelijke literatuur gevlogen ben kan ik niet volledig verklaren (tenzij door een immer aanwezige dorst naar pure kennis). Maar ik denk dat het vooral komt omdat ik al een tijdje op de grenzen van mijn eigen begrippen- en terminologieapparaten gestoten ben. Niet dat ik door de band veel moeite heb om begrippen en terminologie in een breder kader te duiden (je leert uiteindelijk wel íets op de universiteit), maar een gebrek aan oefening leidt er wel toe dat het steeds moeilijker wordt om die ook te hanteren (en dus mentale notities te maken die moeten leiden tot eigen teksten). Het heeft er ongetwijfeld ook mee te maken dat ik eindelijk eens wil weten welke vormen van denken (buiten het puur instrumentele en praktische) ik nu zelf eigenlijk aanhang. Ik zou bijna zeggen "welke ideologie" maar dat vind ik een nogal gevaarlijk (of beladen) woord.

Zo ben ik al een paar weken ongelooflijk geboeid door wat Zizek allemaal te zeggen heeft maar het is dan onvermijdelijk om je ook in Lacan (wat is dat 'Objet petit a' toch?) en Hegel te verdiepen, anders mis je de helft van de implicaties. Wil je je in Lacan verdiepen dan moet je weer het begrippenapparaat van Freud, Barthes en de Saussure erop nakijken. De Structuralisten brengen dan weer een noodzakelijke basiskennis van Nietzsche, Heidegger en zelfs Spinoza met zich mee. Het is een eeuwigdurende lawine lijkt het wel. En dan zijn we er nog niet want in een later stadium moeten er op zijn minst nog noties van Marx en de Kritische Theorie geïntroduceerd worden.

En dat allemaal omdat ik de Matrix-trilogie nog eens herbekeken heb en daarop OM-C mailde om uitleg. Dat was natuurlijk slechts de aanleiding want de echte reden is natuurlijk dat er een boek in me zit dat er dringend uit moet. Versta uit bovenstaande overigens niet dat het per se een moeilijk boek moet worden, maar het zal hoe dan ook een boek worden met een stevige theoretische basis. Werk voor de boeg dus en minder tijd voor de blog, hoewel die natuurlijk aansluitend ook wel een reflectieplaats kan worden.

Luistervuur december

2005-12-22T22:09:00.000+01:00

Slams exploratie van techno in 2005, Nightdrive
M.a.n.d.y.'s Essential Mix
Nurse With Wounds Salt Marie Celeste, omdat er niks in gebeurt, een zeer merkwaardige gewaarwording overigens
Het tweede deel van Stapleton en Potters Shipwreck Radio
Coils monumentale The Ape of Naples
Veel postpunk: Maximum Joy, Au Pairs, The Wake, vroege Simple Minds, Lizzy Mercier, Japan, The Sound, Medium Medium, Glaxo Babies
Akoestische en liedjesparels van Gary Higgins (Red Hash), Boduf Songs (Boduf Songs) en Devendra Banhart (Cripple Crow)
'No Stoppin' Love' van M.a.n.d.y. en Ewan Pearson
Alles van Mathew Jonson, een gevolg van zijn magistraal optreden in Fuse natuurlijk
Dirty Floor, gemixt door Peter Grummich: smeriger-dan-smerig techno op zijn best
Hells Acid Rocks, nog steeds op overdadige rotatie
de Box Jams op Neerlands electro-trots Clone: italo, jaren zeventig synthwerk en andere spacey electro-fun uit heden, verleden en toekomst
Dominik Eulbergs Kreucht und Fleucht, misschien voorlopig dé ultieme minimal mix
Psichedelico Jazzistico, een verzamelaar van Ennio Morricone's geniale periode eind jaren zestig - begin jaren zeventig
Nu al één van dé albums van 2006: Aardvarcks ode aan Detroit Techno, Cult Copy

Lelijk woord van de week

2005-12-22T19:31:00.000+01:00

crossmediaal

Technosound

2005-12-22T15:19:00.000+01:00

Dat techno al een tijdje helemaal terug is valt natuurlijk niet te ontkennen. Maar wat Aardvarck op Cult Copy (Rush Hour, 12.01) doet is toch wel héél erg sterk. Het lijkt wel alsof de man in Detroit geboren is, zo griezelig goed heeft hij de geest van die muziek begrepen. Het album is bovendien compleet af, met mooie atmosferische intro's, outro's en interludia zoals Derrick May, Plaid en Black Dog dat in hun beste dagen konden. Prachtig ook is dat zalige metalige machinegeluid dat overal door klinkt, schoonheid verpakt in brutaliteit, pounding poetry, als het ware. Aardvarck heeft bovendien ingezien dat echt futuristische muziek altijd een zekere vervreemding in zich moet dragen. En net als bij Carl Craig (vooral dan de Carl Craig van Psyche en BFC) zit er ondanks de overvloed aan bits en bytes ongelooflijk veel sensualiteit in. Het eerste meesterwerk van 2006 is al gekend.

Rubbish, I Tell Ya

2005-12-20T16:56:00.000+01:00

Gisteren dankzij een gratis kaartje naar King Kong. Niet alleen kroop ik in de acteurs hun plaats van plaatsvervangende schaamte bijna (want er is geen onder de stoel in Metropolis) onder mijn stoel, maar heel de tijd zat ik me af te vragen hoeveel mensen ze van de hongerdood hadden kunnen redden, als ze dit walgelijk sentimenteel gedrocht van een film niet hadden gemaakt. Het antwoord is natuurlijk: nul. Ze hadden gewoon een andere walgelijke sentimentele film gemaakt.

Mens erger je niet

2005-12-18T21:35:00.000+01:00

Gisteren was trouwens weer een zeer vreemde avond. Want voordat ik naar Fuse ging moest ik eerst nog naar Gent, waar de oude bard Simon Finn een solo-optreden kwam weggeven. Kom daar binnen, de Frontline blijkt een morsig hol te zijn waar amper vijftig man binnenkan, het soort ruimte waar men tijdens zijn puberteit altijd veel te veel uren heeft gespendeerd, denkend dat daar de coole muziek en dito meiden voor het oprapen liggen. Op die leeftijd dwaalt men nog. Drank kan men alleen via een kinderachtig bonnetjessysteem verkrijgen (in schijven van een halve euro, wie komt daarop?) en de pissijnen zijn, gezellig is anders, buiten in de bijna-vrieskou. Een stimulerende omgeving met andere woorden.

Bij de melding aan de inkom dat ik op de gastlijst sta, krijg ik een afkeurende, haast meelijwekkende, blik toegeworpen van een metal dude (u kent het type vast wel: zwart t-shirt van één of ander in het wereldje beroemd gezelschap waarop draken, doornen en pentagrammen te zien zijn, afgewassen jeans, bierbuik, lang, in eeuwen niet gewassen haar) die mij mededeelt dat "wij geen gastenlijst hebben". Ik heb zoiets van: "Pardon? Waarom heb ik dan een treinticket naar Gent betaald?". Enfin, na wat heen en weer gepraat vinden ze daar toch iemand die de naam KindaMuzik kan duiden. Waarop mij tenminste het neertellen van de niet zo ronde som van 8,99 euro (wie komt daarop?, deel 2) bespaard wordt. Gelukkig maar, blijkt al snel.

Tot mijn ontzetting stel ik vast dat het voorprogramma een aftreksel gaat worden van Isis, Jesu en Sunn 0))). Dat had ik in elk geval al kunnen afleiden uit de soundcheck en het Isis-T-shirt van één van de bandleden. Het publiek blijkt voornamelijk uit crusties te bestaan, vrienden en kennissen van het metalgezelschap in kwestie waarschijnlijk. Als ze aan hun optreden beginnen (door hun ellenlange soundcheck - en waarom in godsnaam? - uiteraard een half uur te laat) worden binnen de minuut mijn ergste vermoedens bewaarheid. Wat had ik anders verwacht? Later, als ik uit arren moede maar snel naar het frituur gesukkeld ben om mijn blootstelling aan Blutch (ja hoor, zo noemen ze zichzelf) enigszins te beperken, bemerk ik op een affiche dat deze ongetalenteerde en dan ook - ware het niet dat ze zo onbenoembaar slecht waren - zeer vergeetbare gozers zich masters of austere riffing durven noemen. Het lef, meneer! Nu ben ik geen metal-specialist maar ik meen dat ik vooralsnog wel goede van slechte muziek kan onderscheiden. En deze jongens hebben het overduidelijk niet! Als het overgrote deel van het publiek dan de kop begint te schudden op het ongenuanceerde lawaai met de diepte van een teiltje opgedroogd water dat volgt, vrees ik ineens dat ik feitelijk ergens anders had moeten zijn. Ook Simon Finn zelf, nogal een vreemde man die niet alleen daar niet op zijn plaats zou zijn, maar niettemin toch alweer sinds 1969 bezig is en dus waarschijnlijk heel wat gewoon is, vraagt zich overduidelijk af waarom men hem per se als double bill met deze volstrekte debielen wil presenteren. Vade retro Satanas!

Gelukkig blijkt het optreden van Finn zelf een kippenvelmoment van jewelste. Anders was ik helemaal voor niks tot daar gekomen. Maar spijtig genoeg moet ik dan ook nog de zaal voortijdig verlaten omdat binnen een klein uur Mathew Jonson gaat aanvangen in Fuse. Wie laat er nu verdorie een optreden na 2300u beginnen in de volle wetenschap dat de treinen vanuit Gent maar tot dat tijdstip rijden? Bovendien hebben de fans van Blutch overduidelijk geen boodschap aan een man met een gitaar en praten ze honderduit over zijn optreden heen. Dat ze ons niet komen vertellen dat het publiek alleen in Nederland onbeschoft is.

Het zal u niet verbazen dat ze mij hoogstwaarschijnlijk in de Frontline nooit meer terug gaan zien. Voor de lieve vrede zal ik in mijn KM-bespreking van deze avond maar niet dezelfde teneur als van dit stukje laten sluipen. Stel je voor dat één van mijn collega's daar nog eens heen moet.

Bovendien zou het toch ook mooi zijn als de Belgische Spoorwegen op zaterdagavond (toch de uitgaansavond bij uitstek) de treinen iets later dan 23.00u laten rijden tussen Gent en Antwerpen. België is op dat vlak dan misschien een luizenland maar een trein later dan elf uur des avonds tussen twee van de belangrijkste uitgaanscentra van Vlaanderen is toch geen luxe. Maar wie ben ik natuurlijk om dat te vinden?

F.U.S.E.

2005-12-18T14:55:00.000+01:00

Dat was lang geleden. Wat zeg ik? Het was véél te lang geleden. Ik was gewoon vergeten wat voor fantastische club Fuse toch wel is. Inkom was een schijntje (8 euro), de geluidsinstallatie is nog steeds absoluut goddelijk, de lichtshow is awesome en - drie keer raden - Mathew Jonson (anderhalf uur zomaar eventjes!) was dat ook. Hij maakte tot twee keer toe een mixfout en toch zwol dat applaus immer aan. Maar ook residents Deg en Pierre (back to back vanavond) waren en grande forme: echte techno (dus geen minimal, neo-trance en vet geluid-varianten) maar van de hoogste kwaliteit, het geluid van de duisternis, metaal dat gesmolten wordt, alchemie, botsende hemellichamen, supernova's, de intergalactische ruimte, de utopie getoonzet, quoi. Al die blije gezichten. Niemand met arrogantie op het gezicht, een echt multicultureel publiek. Ik en A. weten nu al waar wij onze nieuwjaar gaan vieren. Want dan komen Deetron en Joris Voorn. Fuse, ik heb je gemist.

Nice!

2005-12-16T23:12:00.000+01:00

Op Brainwashed kan je een 32 minuten durende docu over The Juan MacLean streamen, met live opnamen, interviews en videoclips. Mocht je per se de volledige videoclips willen zien, kan je nog altijd op Juans persoonlijke site terecht.

Onvermijdelijk natuurlijk

2005-12-16T20:19:00.000+01:00

Het is zo ver: ik ben verloren.

Ik kan het natuurlijk blijven ontkennen maar de waarheid is dat ik af en toe in mijn leven een flinke dosis sociale theorie blijf nodig hebben. Dus vandaag in de Fnac staan twijfelen tussen Zizeks Interrogating the Real en iets van Baudrillard. Het is uiteindelijk Baudrillard geworden, met een Engelse vertaling (van originele Franse theorie wordt zelfs ik, die, meen ik, toch op een zeer goede kennis van die taal kan bogen, helemaal tuureluurs; op de universiteit heb ik originele teksten van Baudrillard nét niet ritueel verbrand) van Le Système des Objets. Laten we zeggen om op gang te komen want dra moet zelfs de door mij vroeger zo verwenste Lacan er ook aan geloven. Nadat ik deze week al uitgebreid K-punk had uitgecheckt (waar ik trouwens in de archieven een prachtige interpretatie van L'Année Dernière à Marienbad aantrof), gisteren toch ook maar eens besmuikt gaan kijken op Lacan.com. Alsof ik een alter ego betrapte met porno (hoewel de link Lacan-porno achteraf bekeken zo gek nog niet is) . Ook ik kan blijkbaar niet zonder "Frans tuig" en afgeleiden.

Wel mooi overigens die reeks 'Radical Thinkers'. Netjes 10 euro voor een standaardwerkje. Die Zizek was dik 35 euro, dus die slaan we wel eens in als we het ons kunnen permitteren. Trouwens mezelf even dat taalgebruik terug eigen maken. Het was weeral een tijdje geleden.

Het Beste van dUNK 2005

2005-12-15T13:57:00.000+01:00

Hier kan u een dubbele Destination UNKnown-aflevering downloaden waarop Lubacov en ikzelf de plaatjes van 2005 op olijke doch semi-professionele wijze aan elkaar gemixt hebben. Conservatieve jongelui als wij zijn zal u er met een vergrootglas moeten zoeken naar vet geluid, neo-trance en minimal. Als we in dUNK-mode zijn houden we namelijk van die vergeten begrippen als groove, melodie en warmte. Enjoy!

Gary Higgins

2005-12-15T13:44:00.000+01:00

Zo'n Een Keer Nooit Meer-plaatje. Een tijdloze akoestische parel, door Drag City van de vergetelheid gered. Six Organs Of Admittance heeft 'Thicker Than a Smokey' dit jaar nog gecovered voor School of the Flower. De titel zegt trouwens ook wel heel veel over de sfeer van de plaat. Ik vind het in elk geval veel beter dan Nick Drake. Denk Vashti, denk Linda Perhacs. Stevige aanrader.

Nog zoiets

2005-12-14T10:37:00.000+01:00

Hoewel het zonder twijfel goed bedoeld zal zijn (hoewel je daar bij de fundi's van Gaia ook wel eens aan durft twijfelen), moet je met zo'n affiche toch niet verbaasd zijn als het openbaar vervoer niet geassocieerd wil worden met sm-parafernalia. Gewoon doen is allang uit de mode, dat heb ik ondertussen al wel begrepen, maar het is zelden een goed idee om de methodes van de tegenstander te gaan gebruiken. Mij zal het allerminst tegenhouden om een lekkere toast foie gras tot mij te nemen rond de kerstperiode. Nu maar hopen dat het een opgezette gans was. Alhoewel ik zelf dat al een pervers randje zou vinden hebben. Waarom bijvoorbeeld niet een affiche met de onverbloemde waarheid erop? Zou honderd keer effectiever zijn. Of is dat te shockerend?

Freya, hou toch gewoon je bek

2005-12-14T10:26:00.000+01:00

Afgezien van het feit dat mijn Nederlandse broeders de regering-Balkenende waarschijnlijk nog iets truttigers, saaier en kleinburgelijker vinden dan Freya Van Den Bossche (zij moeten er namelijk mee leven), zou ze beter de hand in eigen boezem steken en, net als Karel De Gucht, gewoon haar stomme kweek dichthouden. Verdomme toch, waar is het fatsoen naar toe? De tijd dat politici een voorbeeldfunctie hadden is spijtig genoeg al wel een tijdje voorbij maar in plaats van zich op de rug van anderen te profileren zouden ze zich beter concentreren op de problemen die voorliggen. En dan maar schelden op het Vlaams Belang. Zwarte tijden zijn het.

Aaaaalaaaareum!

2005-12-13T21:52:00.000+01:00

Ik had mezelf voorgenomen om niet meer zulke korte berichtjes te posten maar ik wens de Nederlandstalige mensheid er even op te wijzen dat The Ape of Naples, de laatste plaat van Coil, dus nog opgenomen met John Balance, het beste is wat ik deze maand al heb mogen horen. Ik had willen schrijven 'hun beste sinds...' maar ze hebben feitelijk geen echt slechte platen. In elk geval een ontzettend pakkende plaat, een waardig afscheid van een absoluut genie. Het doet je wensen dat Balance toch wat minder aan de fles had gezeten, dan was hij niet zo dom die overloop afgesukkeld. A shame, want deze plaat bewijst dat hun beste werk misschien nog wel moest komen. Eén van hun allerbeste en meest essentiële platen en dat wil heel wat zeggen. Monumentaal.

Margaret on the Guillotine

2005-12-12T08:01:00.000+01:00

Alsof het nog niet erg genoeg is wat ze hun land en indirect ook de rest van de wereld hebben aangedaan, eindig(d)en zowel Ronald Reagan als nu Margaret Thatcher very conveniently in geheugenverlies. Er is/was in hun geval dan ook heel veel te vergeten. Om haar er even aan te herinneren, hieronder even Matt Johnsons schitterende tekst over wat ze met haar eigen land heeft gedaan, iets wat de walgelijke Tony Blair zonder een spatje spijt gewoon ook nog eens verderzet.

Beneath the old iron bridges, across the victorian parks,
And all the frightened people running home before dark,
Past the saturday morning cinema
That lies crumbling to the ground,
And the piss stinking shopping centre in the new side of town.
I’ve come to smell the seasons change, and watch the city,
As the sun goes down again.

Here comes another winter, of long shadows and high hopes,
Here comes another winter, waitin' for utopia,
Waitin for hell to freeze over.

This is the land, where nothing changes,
The land of red buses & blue blooded babies,
This is the place, where pensioners are raped,
And the hearts are being cut, from the welfare state,
Let the poor drink the milk, while the rich eat the honey,
Let the bums count their blessings, while they count the money.

So many people, can’t express what’s on their minds,
Nobody knows them and nobody ever will,
Until their backs are broken and their dreams are stolen,
And they can’t get what they want, then they’re gonna get angry!
Well it ain’t written in the papers, but it’s written on the walls
The way this country is divided to fall,
So the cranes are moving on the skyline
Trying to knock down - this town
But the stains on the heartland, can never be removed,
From this country, that’s sick, sad, and confused.

Here comes another winter, of long shadows and high hopes,
Here comes another winter, waitin for utopia,
Waitin for hell to freeze over.

The ammunition’s being passed, and the lords been praised,
But the wars on the televisions will never be explained,
All the bankers gettin' sweaty, beneath their white collars,
As the pound in our pocket, turns into a dollar.

This is the 51st state - of the U. S. A.

(The The - 'Heartland', van het overigens geheel geniale en zeer aan te raden Infected)

Voornemens voor 2006

2005-12-12T07:34:00.000+01:00

Het is misschien wat vroeg voor mijn voornemens voor 2006, maar hier zijn ze:

van Merksem naar Antwerpen (nu al haast zeker want ik kan een appartement overnemen zonder een waarborg te moeten neertellen)
eender welke dagjob aannemen, een betere job zien we dan later wel
van pc naar mac overschakelen, zie geen nadelen; enige downside is dat ik lange tijd geen platen ga kunnen kopen, maar dat neem ik er dan maar bij
het boek uitschrijven dat ik al lange tijd in gedachten heb; feitelijk heb ik twee scenario's in gedachten, misschien combineer ik ze wel in één boek
ik denk dat ik wat van mijn minder gespeelde en waardevolle vinyls (zo heb ik bijna alle originele Transmats gewoon dubbel, waarom feitelijk?) voor eerder obscene prijzen op e-bay ga smijten om wat onroerend goed roerend te maken en zo een kleine reserve aan te leggen

Mening - Meaning

2005-12-12T00:47:00.000+01:00

Hoewel ik vond dat Theo gisteren overdreef met zijn kritiek op KindaMuzik, besef ik dat ik zulke meningen voortdurend nodig heb (daarom ook weer spijtig dat hij met zijn blog stopt). Alles wat ik niet vind, triggert een emotionele respons bij mij en doet mijn brein als een exploderende lucifer in brand schieten (daarvan komt dus de naam van mijn blog voor wie het nog niet begrepen had). Uitdaging heb ik nodig. Voortdurend. Niet straks, maar NU VERDOMME!

Daarom - ik had nooit gedacht dat ik dit zou schrijven en het zal bepaalde mensen wellicht verbazen - besef ik, in uitgesteld relais weer eens, hoe hard ik de dagelijkse portie OM-C/Droommachine mis. Vele andere blogs hebben, ofwel grosso modo dezelfde mening en optiek als ik (Lubacov, Joris, Bas, Herman, Martijn, Mathias en nog enkele anderen), ofwel een mening die me gewoon niks doet, een non-mening zeg maar - een semantisch betekenisloos veld van meninkjes, oppervlakkigheid en zelden meer dan Pavloviaanse reacties op zijn ze.

Zo heeft hij me laten kennismaken met de wondere wereld van de Franse structuralisten (die ik trouwens niet zo erg haat als hij wel denkt, ik vind alleen - iets wat ik wel af en toe haat - dat ze de zaken nodeloos ingewikkeld maken en datgene wat je gerust in één zin kan uitdrukken laten uitgroeien tot een onontwaarbaar kluwen van subteksten die de kern van de zaak enkel maar verbergen en uitstellen - een Franse ziekte over het algemeen -, iets waar ik, ongeduld en oppervlakkig (in de zin van voortdurend op zoek naar een nieuwe triggers en impulsen) karakter in persoon, gewoon geen tijd voor wil maken, omdat het voor mij gewoon niet lonend is).

Ik mis zijn muzieksmaak trouwens ook. Wie vervangt hem als het aankomt op vurig geschreven en onsentimentele meningen, die, als je een beetje moeite doet, wel degelijk tot de kern van de zaak komen? Neem nu dat Richie Hawtin/Transitions-stuk op de Subjectivisten. Of daarvoor dat Earth-stuk. Wie, behalve één of twee journalisten in The Wire (mochten er nog zijn, signaleer ze me aub, zolang ze maar niet Simon Reynolds heten), durft zoiets aan? Wie durft, zoals Theo en ook Mischa gisteren terecht hebben opgemerkt, nog een mening hebben die ook een betekenis heeft. Een mening die de weg wijst naar nieuwe en onvermoede horizonten. Een mening die niet politiek correct en veilig is. Een mening die verder durft gaan dan 'ik vind dit goed en ik hou hier zoveel van'. Een mening die je leven en denken een andere weg doen inslaan. En zeg nu niet dat zulks alleen mogelijk is als je jong bent. Geloof ik dus niks van, hoewel het voor 99,9% van de mensen op deze planeet waarschijnlijk wel degelijk geldt.

Begrijp me niet verkeerd, dit is geen oproep aan Omar om opnieuw te beginnen bloggen (hoewel ik zijn 365 dagen artificieel te kort vond en vind dat zijn stukken op de Subs te beperkt zijn, want enkel over muziek handelend). Maar waar zijn die meningen die het vuur van de oppositie doen ontbranden (en kom nu niet af met het pedante House Is A Feeling), die je voor het beeldscherm willen doen roepen: "Daarmee ben ik het hartsgrondig niet eens!" Of nog, een mening die prachtig en spot on uitdrukt wat jij al zo lang denkt of vermoedt.

Heeft er dan niemand een echte MENING meer? Daarom ga ik, laat ik maar weer eens ijdel zijn, vanaf nu opnieuw meer van deze lange monologues intérieurs schrijven. Minder laten zien, meer provoceren en tegen schenen schoppen. Het is nodig. Iedereen slaapt. En dan dromen ze ook nog eens zo veel te zacht.

Vreemd

2005-12-11T22:35:00.000+01:00

Vreemd inderdaad dat ik me nu pas de reden herinner waarom ik, in tegenstelling tot het overgrote deel van de Vlamingen, altijd zo gecharmeerd ben van Nederlanders. Mijn stiefovergrootvader was namelijk een Nederlander. Gerrit Zuiddam heette hij geloof ik en hij was een schipper. Hij voer samen met mijn overgrootmoeder rond op zo'n Rijnaak. Geloof ik omdat het al zolang geleden is dat hij gestorven is. Dat was trouwens op de dag van mijn eerste communie, zowat de eerste keer dat ik met de dood van een geliefde werd geconfronteerd. Ik had dus gewoon een Nederlander in de familie. Vreemd hoeveel feiten uit je leven op de achtergrond van de herinnering geraken.

Vincent

2005-12-11T22:25:00.000+01:00

Overigens moet ik er altijd weer om lachen op hoeveel verschillende manieren, hoewel nooit de juiste, Nederlanders mijn naam uitspreken. Behalve Lubacov en soms Wilko is er echt niemand die erin slaagt en dat is ook maar omdat we elkaar al wat langer kennen. De eerste die er wel in slaagt krijgt van mij een biertje (of twee, drie).

Een (Kinda)Muzikdagje

2005-12-11T20:06:00.000+01:00

Gisteren KindaMuzik-verzamelen geblazen in Amsterdam. Ontzettend leuke dag gehad moet ik zeggen.

Theo hakte er op de KM-workshop stevig in met zijn kritiek op het digitale medialandschap (deels terecht, deels onterecht, omdat ik vind dat die media in tien jaar onmogelijk het statuut kunnen bereiken waarvoor andere media vaak twintig jaar of meer hebben gehad). Over mijn eigen presentatie heb ik geen mening. Ik doe gewoon mijn ding, hoewel ik nadien mocht vernemen dat ik met één van mijn handen tic nerveux-gewijs de hele tijd over mijn buik aan het strelen was (wel een heel vreemde tic trouwens: ik wil niet weten wat Freud of Lacan daarover zouden te zeggen hebben: wil ik een kind misschien?).

Het leukste was natuurlijk om daarna met de verzamelde kliek het café en het resataurant in te duiken. Goede gesprekken gehad met onder andere Remco 'jazzman' Takken (over een gedeelde obsessie (Reve) en racisme), Elisabeth Van Scherpenzeel (de enige aanwezige KM-vrouw, moeten we aan werken), LOUD!-mouth Eric Looge, beats-opperhoofd Atze de Vrieze, aanstormend talent Rob van Leeuwen (mijns inziens KM's grootste talent, maar hou het stil) en Paul Claassen. Zoveel Surinaams gegeten dat ik tot in Antwerpen maagpijn had. En uiteraard nog enige discussies over Nederland-België op sportgebied gehad (nuja, discussies, sport interesseert mij weinig maar Nederlanders blijkbaar des te meer, 't is te zeggen: ze kunnen er zo leuk over vertellen). Daarna nog even van de poel des verderfs die de Rosse Buurt is genoten (nuja, vooral ontzettend hard gelachen) en dan met vriend Johan naar Petrol voor de goddelijke popprinses Annie. Fantastische, albeit zeer vermoeiende dag. Amen.

Annie oh Annie

2005-12-11T02:49:00.000+01:00

In levende lijve is ze nog mooier en nog schattiger. En ze kan nog echt zingen ook. Een droomelf uit het Hoge Noorden.

Gibson

2005-12-10T00:37:00.000+01:00

"I currently seem to be proving my theory that I can't simultaneously write a novel and blog."

Eén: Hoera, er komt een nieuwe Gibson aan.
Twee: shit, ik zit ook al een tijdje over een boek te dubben. En ik denk dat ik het vuur in mijn geest daar maar voor ga gebruiken. Soon.

Bull's Eye #2

2005-12-10T00:20:00.000+01:00

"It's as though the creative process is no longer contained within an individual skill, if indeed it ever was. Everything , today, is to some extent the reflection of something else."

Het moest ervan komen

2005-12-09T23:14:00.000+01:00

Lubacov beklaagt zich hier terecht over de grote moeilijkheid die je na een periode van extreme creativiteit ondervindt om de zaken bloggewijs enigszins draaiende te houden. Theo houdt er ook al mee op. Een teken aan de wand dat er - voornamelijk het laatste jaar heb ik de indruk - een absolute wildgroei aan blogs en pseudo-interessante meningen is ontstaan. Iedereen die ook maar honderd mp3's op zijn computer heeft staan, iedereen die ook maar één goed concert heeft meegepikt, iedereen die thuis vijftig platen in de kast heeft staan, wil zijn meninkje (want meer zijn het vaak echt niet) kwijt. Dan wordt het natuurlijk soms moeilijk om nog de moed op te brengen om te denken dat jouw mening tussen miljoenen andere meningen nog iets uitmaakt. Maar om te zeggen: ik heb begrip voor beide heren hun beklag. Daarom heb ik vorige week ook de linklijst in de rechterkolom er gewoon uitgesmeten. Niet omdat ik de daar vermelde blogs niet meer lees, maar het valt wel op dat mijn dagelijkse portie blogleesvoer elke dag een beetje afneemt. Mocht ik, zoals Luba en Theo, op het moment een vaste dagjob hebben in een andere stad (hetgeen waar ik momenteel naarstig naar op zoek ben), zou deze blog misschien ook al op het kapblok van de bijzaken terechtgekomen zijn.

Maar zolang het nog niet zo ver is houdt deze evolutie mij voorlopig nog niet tegen om ijdel (wat is het anders dan denken dat je iets belangrijks te melden hebt, of dat je toch zo'n fantastische muzieksmaak hebt? het eeuwige "kijk mij eens!") uit de nek te blijven lullen. Maar toch heb ik, in tijden van hoge nood - die pardoes aangeven dat er best ook wel andere dingen in het leven zijn dan muziek- ook al de gedachte voelen opkomen om de blogpen aan de wilgen te hangen. Als ik bedenk dat ik de laatste zes jaar 544 (ben ik gek of zoiets? dat moet het wel zijn) artikelen en recensies voor KindaMuzik heb geschreven, dan vraag ik me soms af: waarom ook nog dit?

De waarheid is dat deze blog er vooral voor mezelf is (ik heb dan ook nooit een teller willen installeren om na te gaan hoeveel mensen mijn hyperactieve écriture automatique ook daadwerkelijk lezen). Anders loop ik gewoon zelf verloren in al die muziek die op me afkomt. Muziek is nu eenmaal één van de belangrijkste dingen in mijn leven, zelfs als ik besef dat het uiteindelijk in het licht van de oneindige kosmos en de iets minder oneindige wereld niet zo heel veel uitmaakt wanneer de nieuwe Mathew Jonson, Carl Craig of Nurse With Wound uitkomt.

Als je die redenering tot zijn uiterste logische conclusie doortrekt doe je natuurlijk helemaal niks meer. Maar daarvoor blijf ik, alweer voorlopig, misschien toch iets teveel een idealist. Ik schrijf gewoon graag over de artiesten en persoonlijkheden die me elke dag weer helpen om dit leven wat aangenamer te maken en ik beschouw deze blog dan ook als een constante hommage aan die mensen. En als er ook maar één iemand dankzij deze blog ook verslaafd geraakt aan de nieuwe Carl Craig, Mathew Jonson of Nurse With Wound, dan is mijn missie feitelijk al geslaagd. Meer moet dat niet zijn.

Bull's eye

2005-12-09T06:07:00.000+01:00

"But here is Parkaboy railing on about Mama Anarchia's tendency to quote Baudrillard and the other Frenchmen who annoy him so deeply, (...)"

Back from the dead

2005-12-09T05:35:00.000+01:00

Na een absolute rotmaand die bol stond van de dysthymie, de bijna-dood-ervaring van mijn moeder, het nu toch wel heel zichtbaar wordende achteruitgaan van mijn grootmoeder en nog andere familiale rotzooi (waar ik het hier liever niet over heb omdat ik anders weer veel te boos word, terwijl ik vandaag, dankzij de goede zorgen van een stel oude vrienden (dankjewel H. en K.), net een soort sereniteit heb teruggevonden) eindelijk de machine opnieuw draaiende gekregen.

De afgelopen dagen er toch weer een stuk of zeven recensies uitgeperst, zonet mijn long overdue Adult.-interview eindelijk uitgeschreven en daarstraks in een kleine twee uur mijn voordracht voor de KindaMuzik-workshop van zaterdag ineen geflanst. Een mooi verhaal, dat laatste, denk ik, ik word nog een expert op het betreffende gebied, als ik niet oplet. En van al dat nadenken, uitwerken, samenvatten, structureren en uittypen word je dus op een of andere rare manier bijna high. Noem het beroepsbevrediging (in die zin dat het nog steeds een beroep is waar ik geen harde pecunia voor terugkrijg, maar wel veel respect en vriendschap, hetgeen feitelijk veel belangrijker is). Mooi zo, want dat was veel te lang geleden. Back to business! Life sucks but I suck harder.

En nu verder onder de wol met mijn herlezing van Gibsons Pattern Recognition.

[zijn boeken worden elke keer dat ik ze herlees beter. zonder twijfel - net voor dick en houellebecq - mijn favoriete schrijver. als ik neuromancer (new romancer?) niet één keer per jaar lees, moet er wel iets loos zijn.]

Condi-kke leugenaar

2005-12-09T04:53:00.000+01:00

Condi Rice verzekert ons met de hand op haar moordkuil dat de CIA nergens ter wereld folterkampen heeft. Ze mogen dat niet. Ze zouden zelfs niet durven. Feitelijk doen die mensen in Langley dus niks anders dan formulieren invullen en e-mails screenen. En korans ronddelen in Guantanamo en de gevangenen dan vriendelijk vragen of ze niet wat info hebben over Al-Qaeda.

Overigens...

2005-12-08T02:55:00.000+01:00

... is de nieuwe kat die ik sinds een paar maanden in huis heb, Ivy, wel een dier dat blijkbaar beter dan mijn andere poes begrijpt waar het hem in huize Romain om te doen is. Vorige maand heeft ze bijna helemaal doorgebracht ofwel naast mijn draaitafels ofwel op mijn rechterluidspreker. En sinds een paar dagen slaapt ze overwegend op mijn platenbakken. Slim dier. Met wel het nadeel dat ze af en toe, als ze weer eens te gulzig met haar kattebrokken is omgesprongen, mijn platen onderkotst, zodat ik vandaag een halve platenbak moest gaan schoonmaken en zelfs een 12-inch de waterbehandeling moest laten ondergaan wegens besmeurd met haarballen en braaksel. Hetgeen nog maar eens aantoont dat dieren en mensen niet zo heel veel van elkaar verschillen, in die zin dat het ook met hen niet altijd luim en plezier geblazen is.

Eén en al OOR?

2005-12-08T02:35:00.000+01:00

Ik vond bij het doorzoeken van mijn boekenkast het feestnummer ter gelegenheid van 20 jaar OOR terug. En dan moet je (Ok, retrospectie is natuurlijk makkelijk maar het zet de zaken nu wel netjes op zijn plaats.) toch constateren dat OOR altijd een heel rockistische blaadje geweest is, voornamelijk gericht op het liedje. Nergens in heel dat feestnummer vindt je ook maar iets terug over enige electronische muziek (hoe kan je in een popgeschiedenis van 1971-1991 nu Kraftwerk laten ontbreken? Begrijpe wie kan hoor.), nergens een letter over krautrock, zelden iets over new wave, no wave en industrial, en al helemaal niks over alles wat ook maar enigszins naar experiment ruikt. En als je bedenkt dat dat feestnummer ergens begin jaren negentig verscheen dan snap ik toch niet helemaal hoe ze daar niet hebben ingezien dat electronica en dansmuziek het gewoon helemaal gingen maken. Verder dan wat reggae, Prince, Stevie Wonder, Public Enemy en Marvin Gaye komen ze niet. Dat een figuur als Eno nergens expliciet een vermelding krijgt snap ik ook al niet.

Nu is zulk conservatisme bij het journalistenvolkje natuurlijk geen unicum. Bij Humo was het al net hetzelfde. Daar worden nu, door de gelukkig vele malen meer breeddenkende journalisten, artiesten opgehemeld die tien jaar geleden door verstarde rockisten nog de grond werden ingeboord.

Is hier een conclusie aan te verbinden? Jawel! Namelijk dat het vroeger zeker niet op alle vlakken beter was. De brede blik die er tegenwoordig op het internet, in de blogosfeer en zelfs in gevestigde bladen heerst is toch echt wel duizend maal liever te verkiezen dan wat men vroeger als 'toonaangevende' mening op papier werd gezet. Lang leve de toekomst!

Het evangelie volgens Jonson

2005-12-07T19:51:00.000+01:00

Belangrijker dan elke noot van The Strokes is evenwel de nieuwe Mathew Jonson, 7.19 FM David, op Wagon Repair. Drie nummers deze keer. En hoor ik daar 80ies-geluiden in het titelnummer? Het nut van het lawaaierige tweede nummer ontgaat me evenwel. Nummer drie is een trage sleeper die nogal proggy klinkt. Is weer eens wat anders. Besluit: zeker niet zijn beste maar het kan niet elke dag Pasen zijn, zeg ik dan maar. Prachtig artwork ook weer. Alleen al daarom zou je al die Wagon Repairs kopen.

Overigens heb ik gisteren op slsk ook een half uurtje Mathew Jonson live in Fabric (van prima kwaliteit bovendien) kunnen bemachtigen. Zij die in dire need zijn weten hem wel te vinden.

Struck

2005-12-07T18:35:00.000+01:00

Alexis Vos doet hier nogal heel laaiend over The Strokes. Dan is mijn interesse natuurlijk gewekt. Dus maar even binnengehaald voor een luisterbeurt, die drie elpees. Naar mijn goede gewoonte in uitgesteld relais.

Is This It vind ik toch wel heel charmant moet ik zeggen. Wat dus wil zeggen dat ik er niet ben in geslaagd om de plaat af te zetten. Klinkt wel allemaal net hetzelfde. Maar dat zal wel de charme van garagepunk zijn, zeker? Of laat ik het in de toen nog Engelse woorden van Martijn zeggen: "nice album, but hardly a shock to the system".

Room on Fire klinkt op het eerste gehoor een stuk rijper maar ik mis de bovengenoemde charme van het debuutalbum. Toch is de plaat ook weer niet zoveel minder als wordt beweerd. Voor de ongeïnitieerde kan de stem van Casablancas trouwens wel stevig op de zenuwen gaan werken. Maar een zinsnede als "I wanna be forgotten / I don't wanna be reminded" vind ik dan weer wel erg erop.

First Impressions of Planet Earth, pas uit in januari naar ik heb vernomen, zou volgens dezelfde Alexis nogal prog zijn. Que? Niks van gemerkt dus. Single 'Juicebox' rockt in elk geval als de beesten. En de rest van de plaat klinkt toch ook niet echt slecht, zij het wederom niet bepaald wereldschokkend.

Conclusie: The Strokes mogen blijven, maar ergens sluimert een intuïtie dat ik er niet zo heel vaak naar ga teruggrijpen. Daarvoor blijft garagepunk voor mij toch altijd wel een beetje 'teveel van hetzelfde' klinken.

Wie oh wie?

2005-12-07T18:10:00.000+01:00

Met het ononthoudbare nummer 8613950748854 heeft mij proberen te bellen?

Ach zo!

2005-12-07T01:10:00.000+01:00

Ik begin het langzaam helemaal te begrijpen met die vier nieuwe Amerikaanse legerbasissen in Roemenië: ze zijn zich gewoon aan het positioneren om de Europese Unie binnen te vallen. Van overstretch gesproken. Ik zie het aanvalsplan al zo voor me. Ze komen vanuit Groot-Brittannië langs de ene kant, vanuit sub-Russisch Azië en vanuit Roemenië dus. Bovendien hebben ze hier overal nog genoeg basissen over.

Ook vreemd dat zo'n isolationistisch land als het huidige Jesusland er dan weer helemaal niks op tegen schijnt te hebben om overal over de wereld van die folterkampen te gaan neerpoten. Rare jongens, die Amerikanen.

Wat me nog merkwaardiger voorkomt is dat iedereen altijd maar schijnt te denken dat er met vrouwelijke politici (i.c. Condi Rice) beter te praten valt dan met mannelijke. Nog nooit van Margaret Thatcher of Indira Gandhi gehoord? Catharina de grote iemand? Elisabeth I?

Mmmm.... Herfst!

2005-12-06T22:10:00.000+01:00

God, wat een mooie plaat is dit zeg. Gebeurt me tegenwoordig wel vaker dat de promo's die ik het langst uitstel om te beluisteren de grootste verrassingen blijken. Wie van Talk Talk, The Blue Nile en The Bees houdt zal hier zeker en vast zijn gading vinden. Maar ook shoegaze en Stereolab kwamen me voor de geest bij beluistering. Adembenemende schoonheid van begin tot eind.

The Skeleton Key

2005-12-06T01:05:00.000+01:00

Voor wie nog niet, geheel blasé, alle horrorplots aller tijden in zijn hoofd heeft steken en nog wel bereid is om de good ol' suspension of disbelief voor een klein anderhalf uurtje zijn gang te laten gaan is The Skeleton Key best een aangenaam verpozend filmpje. Zelfs al is de plot een mash-up van Angel Heart en Lovecrafts Thing on the Doorstep. Kate Hudson - ik denk dat het de eerste film was waarin ik haar heb gezien - heeft bovendien iets heel ondefinieerbaars sexy. Enfin, zijn vier euro meer dan waard.

Indeed

2005-12-05T20:49:00.000+01:00

Iedereen die van de Bristolse (wat een lé-lijk woord, zeg!) new wave-scene (de groep was samengesteld uit leden van The Pop Group en Glaxo Babies), no wave (denk Bush Tetras en Lizzy Mercier Descloux) en andere funky doings houdt moet hier gewoon aan. Het meest lijkt de muziek van deze ladies-fronted groep feitelijk nog op Kong, die andere NY no wavers. Verplicht luistervuur want dit is echt wel heel erg goed.

New definitions of pain

2005-12-05T20:31:00.000+01:00

Voor de sado-masochisten onder ons. Ik was daarnet uien aan het snijden en per toeval had ik een vuiltje in mijn oog. Dus ik in de ogen gewreven. Was even vergeten dat die vol met uiensap hingen. Lordy! Was dat even één van de langste kwartiertjes van m'n leven! Pas dan merk je hoe vaak je je ogen sluit. Denk pijn. En dan maal duizend. Auch!

Lijnen

2005-12-05T17:18:00.000+01:00

Echt járen aan een stuk heb ik regelmatig zwart gereden op de tram. Net nu ik wel een abonnement heb (dankzij de VDAB nog wel, in België is de dienst voor arbeidsvoorziening, als je het een beetje goed aanpakt en miniem coöperatief bent, een vriend ipv een vijand) zijn de zware controles begonnen. Zo werd ik een tijd geleden wel twee keer in één uur gecontroleerd op dezelfde lijn, hetgeen nu toch wel echt van het goede te veel is.

Vandaag was het dus weer van dat. De tram was na controle nog amper voor de helft gevuld. Wel zo handig. Kan ik ook eens zitten, want mijn lijn (nr. 3) is per toeval de lijn die naar het Sportpaleis voert, waar het verzamelde gepeupel zich gaat overgeven aan Bier und Schnapps op de tonen van Night of the Proms en Clouseau. Ik kan dus zelden mijn zitvlak te rusten zetten. Bovendien spreken die mensen met afschuwelijke accenten, gaan ze, in de foute veronderstelling dat ze in avondkledij gehuld zijn, gekleed als dorpscafépooiers en tavernehoeren, en willen ze per se allemaal de grappigste zijn op de tram, waardoor je heel de tijd geplaagd wordt door homerisch gelach dat zelfs je walkman overstemt.

Mooi ook dat je dan ziet dat mensen allerlei uitvluchten beginnen te zoeken en zich zelfs - als ze wat breder van borstkas zijn - agressief beginnen te gedragen tegen de controleurs en de begeleidende politie, terwijl het natuurlijk eenvoudig is: je hebt een biljet of niet.

Killing

2005-12-05T01:38:00.000+01:00

‘I Hate the Way You Love’, 'The Good Ones' en 'Murdermile' zijn van die nummers waardoor je in een opwelling besluit een instrument in huis te halen.

Dat schreef Yorick Buwalda eerder dit jaar in zijn recensie van No Wow op KindaMuzik. En precies hetzelfde gevoel/verlangen overviel mij toen ik The Kills live aan het werk zag. Vriend J. zag me eerder met gitaar dan met piano. Ik feitelijk ook. Misschien toch maar eens...

Playlist

2005-12-04T19:04:00.000+01:00

Lindstrøm - Cane It for the Original Whities
Unit 4 - Bodydub (Freak Electrique Acid Dub remix)
Fast Eddie - Fast Thunder
Tomas Andersson - Hip Date
Âme - Kuma
Carl Craig - Darkness (Caya Dub)
Stefan Robbers - Compound Two
DJ T - Time Out
Jersey Devil Social Club - Red Repreyes
Random Factor - Broken Mirror
Jonny Rock - Telephone
Ruede Hagelstein - Eclectic People

Vanaf volgende week hoop ik genoeg ruimte op de harde schijf te hebben om ze ook daadwerkelijk online te pleuren (via yousendit). Dan kan u gezellig meeluisteren.

De helden van mijn helden

2005-12-04T18:55:00.000+01:00

Zijn dus niet altijd mijn helden. Lindstrøm kwam een tijd geleden in Weekend Knack verklaren dat Queens Jazz de plaat was die hem de oren geopend heeft. Hij zal wel heel jong geweest zijn, denk ik dan maar. Nu heb ik helemaal niks tegen Queen. Integendeel zelfs. Als er zoiets als goeie kitsch en camp bestaat dan zijn het Freddie cum suis wel. Maar dit is toch wel heel erg eigenaardig. Alsof Carl Craig een hang naar The Village People zou toegeven.

Verdamme zag

2005-12-04T17:49:00.000+01:00

Vrijdag was het Hoogdag in Petrol. Eerst een ongelooflijk krachtig optreden van The Juan MacLean, die, toen wij die synthgitaar zagen, helemaal niks meer fout konden doen. En dat deden ze dan ook niet. Ze speelden trouwens zo hard dat je elkaar amper kon verstaan. Daarna kwam Lindstrøm een laptopset weggeven en ook die was schitterend. Lekkere trage house zoals we dat van hem gewoon zijn en ellenlange versies van 'There's a Drink in My Bedroom and I Need a Hot Lady' en het onvermijdelijke 'I Feel Space'. Zonder twijfel één van de beste avondjes ooit in onze favoriete betonnen hangar op Het Zuid. Zelfs Starski en Tonic waren meer dan ok. Kom daar nog eens om.

Playlist

2005-12-03T05:42:00.000+01:00

20051203 405AM - 605AM
01 visage - fade to grey
02 franz ferdinand - walk away
03 big black - kerosene
04 dfa 1979 - black history month
05 kaiser chiefs - i predict a riot
06 joyce sims - come into my life
07 john tejada - sweat on the walls
08 lindstrøm & prins thomas - sykelsessong
09 the mfa - rinse time
10 the hypnotist - the house is mine
11 dfa 1979 - pull out
12 lopazz - blood (tiefschwarz remix)
13 franz ferdinand - outsiders
14 ministry - i'm falling
15 white stripes - blue orchid (alt. mix)
16 james holden - a break in the clouds
17 renegade soundwave - the phantom (it's in here)
18 franz ferdinand - do you want to
19 lindstrøm & prins thomas - turkish delight
20 anita lane - lost in music
21 dfa 1979 - blood on our hands
22 yoko ono - walking on thin ice
23 pink industry - state of grace
24 dfa 1979 - turn it out
25 the kills - no wow
26 lindstrøm & prins thomas - claudia
27 psyche - eating violins
28 the fall - i am damo suzuki
29 lindstrøm & prins thomas - claudio
30 hot chip - playboy

Bedankt Mathias

2005-12-02T21:46:00.000+01:00

'Lepratjeef' is mijn favoriete nieuwe woord van de week. Voor de Nederlanders onder ons: het betreft hier Pater Damiaan. Een 'tsjeef' is een Vlaams scheldwoord voor christenhond.

Lachen ook wel dat de VRT berichtte dat er in het buitenland maar weinig ruchtbaarheid gegeven werd aan onze Grootste Belg verkiezing. As if. Hadden ze Leopold II maar moeten kronen tot Grootste Belg. Of de in alle niet-bruine cafés van Antwerpen gevierde komiek Philippe L'Hiver.

Weg ermee

2005-12-02T21:30:00.000+01:00

U had het misschien aan onderstaande post al gemerkt (of niet, ook goed) maar ik ben eindelijk mijn harde schijf aan het ontdoen van alle crap music die erop staat. Nu, echt veel bedroevend slechte muziek blijkt er niet op te staan. Wel wordt een deel van de schijf ingenomen door, laten we zeggen, eerder middelmatige muziekjes die niet meteen het Heilige Vuur doen ontbranden. Naam klinkt bekend, je wilt het wel eens horen, het komt er niet echt van want je hebt alweer iets nieuws etc... Als je het dan toch beluistert blijkt het maar net in orde, laten we dan weer zeggen, gewoon niet goed genoeg om nog langer kostbare mb's aan te besteden. Mijn adagium 'du médiocre au pire il n'y a pas de mesure' getrouw volgend gaat dat er vanaf nu gewoon uit. Het leven is te kort om het aan middelmatige muziekjes te besteden.

5 x Snelrechtprocedure

2005-12-02T21:03:00.000+01:00

Depeche Mode - Precious (Michael Mayer Remix)
Mooi, maar nogal vervelend. Herr Mayer hat schon besser gemacht.

Depeche Mode - Shake the Disease (Tiga Remix)
Onnodig en dus niet goed.

Depeche Mode - A Pain That I'm Used To (Thin White Duke Mix)
Alsjeblieft zeg! En dat van de man die ons 'Avalon' schonk. Begrijpe wie kan. Cash in maar knock out.

Depeche Mode - Behind the Wheel (Lexicon Avenue Mix)
Ok

The Kills - The Good Ones (Tiga Remix)
Voorspelbaar, maar net ok

Maxïmo Park

2005-12-02T16:15:00.000+01:00

Het feit dat Maxïmo Park in meerdere jaarlijstjes staat doet mij dan weer vermoeden dat het misschien voor de gitaarpop toch niet zo'n heel goed jaar was. De plaat is zeker niet slecht maar toch wel heel hard overroepen. Je herkent er gewoon haast elke goeie Engelse groep van de afgelopen dertig jaar in. Ik hoorde bij een eerste beluistering in elk geval al Roxy Music, Eno, The Smiths en The Cure. Maar het is allemaal zo verdomd on-catchy. Enkel 'Postcard of a Painting' kon me echt bekoren. Nee, dat kan beter.

De kleinste Belg

2005-12-02T14:39:00.000+01:00

De Grootste Belg is Pater Damiaan. We hebben natuurlijk geen goeie schrijvers, grote staatsmannen en andersoortige interessante figuren in onze 175 geschiedenis. Dat het een priester is verbaast me natuurlijk dan weer niet in dit kerktorenland. Typisch natuurlijk ook dat men in plaats van een groot medicijnenman als Paul Janssen net iemand kiest die samen met zijn patiënten ten onder gegaan is. België is trouwens zelf een ongeneeslijke ziekte, dus alles klopt als je het even nader beschouwt.

Zou...

2005-12-02T14:37:00.000+01:00

de Sint nog plaats hebben op dat vliegtuig voor Vive La Fête?

Sint-wens

2005-12-02T04:27:00.000+01:00

Liefste Sint,

Graag had ik nu al het speelgoedmodel (met bijgeleverde explosiekit) gekregen van het nog te crashen vliegtuig waar U2, Coldplay, Oasis en Madonna samen opzaten. Daarenboven had ik graag dat u voor een mysterieuze uitslaande brand kon zorgen in de lokalen waar Brand Pilsener gebrouwen wordt. Als derde wens leek mij een goed gemikte komeetinslag op het Antwerpse Sportpaleis geschikt. Let u wel even op dat u niet precies de dag uitkiest waarop mijn mama Clouseau gaat bekijken. Op uw oneindige wijsheid en goedhartigheid vertrouwend, verblijf ik.

Hoogachtend,

Vincent Romain

En nog wat Noors genot

2005-12-01T20:17:00.000+01:00

Hier kan je een 113 minuten durende dj-mix van Lindstrøm en Prins Thomas downloaden. Eronder staat ook nog een live-set van beide heren. Met dank aan de immer goed op de hoogte wezende Hanka, wiens blog tevens vol staat met links naar wel zeer lekkere mp3's. Maar om te zeggen: Lindstrøm en Prins Thomas rule!

De titel zegt het al

2005-11-30T19:13:00.000+01:00

En wie dacht u dat daar op terug te vinden is? Juist! Lindstrøm, Prins Thomas, Todd Terje et les autres. Wie van disco en Noorwegen houdt weet waar ie moet zijn.

Albums 2005

2005-11-28T22:54:00.000+01:00

Volgende kandidaten hebben, ongeacht genre of afkomst, De Meerdere Luisterbeurten Test dit jaar kunnen doorstaan:

Adult. - D.U.M.E.
Adult. - Gimme Trouble
Andreas Heiszenberger - Drum and Bass
Animal Collective – Feels
Bell Orchestre - Recording a Tape the Color of the Light
Black Mountain - Black Mountain
Boards Of Canada - The Campfire Headphase
Charalambides - Our Bed Is Green
Delia Gonzalez & Gavin Russom - The Days of Mars
dEUS - Pocket Revolution
DFA 1979 - You're a Woman, I'm a Machine
DJ Koze aka Adolf Noise - Wo die Rammelwolle Fliegt
Earth - Hex: or Printing in the Infernal Method
Fat Freddy's Drop - Based on a True Story
Franz Ferdinand - You Could Have It So Much Better
Islaja - Palaa Aurinkoon
Jack Rose – Kensington Blues
Kate Bush – Aerial
Konono N°1 - Congotronics
M.I.A. - Arular
Maniac's Dream - Die, Learn, No Way
Misc. - Like Morning in Your Eyes
Nine Horses - Snow Borne Sorrow
Nurse With Wound - Echo Poème Sequence N°2
Paavoharju - Yhä Hämärää
Rhythm & Sound - See Mi Ya
Six Organs of Admittance - School of The Flower
Soulwax – Nite Versions
Sufjan Stevens - Illinois
Sunn 0))) – Black One
The Kills – No Wow
The Orb - Okie Dokie It's The Orb on Kompakt
Vitalic - OK Cowboy
Who Made Who - Who Made Who

Dat zijn er ook weer heel wat. Muzikaal gezien een heel vet jaar dus. Hopen dat 2006 even vet wordt.

Vinyl Luistervuur 2005

2005-11-28T22:04:00.000+01:00

Zoals gezegd was er op het vinylfront dit jaar een ware overrompeling aan goede muziek. Ik heb er alvast een veertigtal kunnen weerhouden. De Top 10 2005 is dan als volgt:

Major Swellings - Major Swellings [Noid]
The Knife – Pass This On (Dahlbäck & Dahlbäck Mix) [Rabid]
Mathew Jonson – Return of the Zombie Bikers [Wagon Repair]
Bermuda Triangle – Secret Pillow (Lindstrøm Remix) [Planet Noise]
Âme – Kuma EP [Sonar Kollektiv]
Juliet – Avalon (Thin White Duke Mix) [Virgin]
Baxendale – I Built This City (Michael Mayer Remix) [Kompakt]
Tiefschwarz – Wait & See (Tiefschwarz Dub) [Fine]
Syclops – Mom, the Video Broke EP [Tirk]
Six Cups of Rebel – Arp she said [Feedelity]

Verder kwam er dit jaar ontzettend veel goeie muziek uit Duitsland.
Veel stijlbepalend spul van Get Physical met DJ T (Boogie Playground en de single ‘Rising’) en M.a.n.d.y. en hun sublieme, zo-simpel-dat-het-makkelijk-lijkt hit ‘Body Language’. Verbazend veel 4/4 van het Sonar Kollektiv met het altijd doortastende Âme (de Kuma en Rej e.p.’s waren beide absolute toppers), en ‘Sweat’ van Trickski, nog recent op Carl Craigs Fabric 25. Roman Flügel maakte een adrenalinestoot van ‘Just Fucking’ van Audion en Tiga zet de ultieme vet geluid-schijf neer met zijn remix van Tomas Andersson ('Washing Up', op B-Pitch Control). Tiefschwarz vind ikzelf meestal overschat maar de dub die ze van ‘Wait & See’ hebben gemaakt heeft hier wel menige uurtjes onder de naald zijn rondjes gedraaid. Steve Barnes maakt van zijn remix van Minilogue (‘Certain Things around You’, op Traum) dan weer een nieuwe trance-techno template. En de Dominik Eulberg remix van Barnes’ ‘Cosmic Sandwich’ [My Best Friend] is gewoon kunst. Ook lekker, uit dezelfde hoek, op Dirt Crew was er Break 3000 en zijn epische stomper ‘Fix’. Gabriel Ananda blijft scoren met het extatische ‘Ihre Persönliche Glücksmelodie’ [Karmarouge]. En om af te sluiten is daar Robert Babicz met zijn massieve, alles uit de weg blazende ‘Phonecall Dub’ (op Punkt, een Kompakt-gerelateerd label), een plaat die ik spijtig genoeg nog niet op een dansvloer heb kunnen horen.

Electro-gewijs vond ik Adult.’s D.U.M.E. e.p. iets beter dan hun langspeler (beide op Thrill Jockey). Ook heb ik erg genoten van de Kitsuné Maison Compilation. DFA is vind ik nog altijd zeer alert en goed bezig. Neem nu die DFA remix van Soulwax (‘Another Excuse’, Pias). Zonder twijfel de dansplaat van het jaar. Maar omgekeerd was de Soulwax remix van ‘Daft Punk Is Playing at My House’ ook een stormer van jewelste. En The Juan MacLean stond er dit jaar met het ontzettend lekkere Less than Human. Pete Herbert bevestigde dan weer op DFA met zijn Reverso 68 mix van The Juan MacLean (‘Tito’s Way’ (Reverso 68 Remix), op DFA).

Grote man dit jaar is Hans-Peter Lindstrøm. Twee keer in de Top 10 en daarnaast ook nog ‘I Feel Space’ [Feedelity], Plague the Kid II [Bear Entertainment] en ‘African Time’ [Jazid], als Slow Supreme. Het goede nieuws kwam dit jaar overduidelijk uit Noorwegen.

In de minimal-sfeer heb ik veel plezier beleefd aan de Luciano remix van Argy’s ‘Love Dose’ [Poker Flat], Ark en zijn knotsgek-maar-geniale Caliente-album en het overheerlijke Los Siete Castigos van Dandy Jack, beide op Perlon.

Just Another Day, de comeback van Carl Craig [Planet E] was een mooie plaat, maar in die sector liggen er ondertussen natuurlijk al andere kapers op de kust. Zoals daar zijn I:Cube met zijn aan Virgo’s ‘Free Yourself’ herinnerende ‘Chicago sur Seine’ [Versatile] en all-round wonderboy Mathew Jonson met zijn transcendentale ‘Marionette’ [Wagon Repair]. Ook op het Nederlandse Delsin worden met Interstellar Sounds of Stardust de gouden tijden van de Detroit Techno uitgebreid herdacht. Vooral de bijdragen van Colin Lindo (aka Nubian Mindz, met ‘Red Sky’), Terry Brookes (‘Isis3007’) en Yoav B. - een naam om te onthouden- bewijzen dat er tegenwoordig meer goeie Detroit Techno komt uit Europa dan uit Detroit zelf.

Van Mu vind ik zeker niet alles goed maar ‘Paris Hilton’ [Output] is toch wel één van de beste dansplaten van de laatste vijf jaar. En house was maar zelden zo funky als in de Chicken Lips mixen van Plant Life (‘The Last Song’, waarvan ook het origineel een knaller is) [Plant Life]. Ook Ewan Pearson leverde dit jaar één van zijn beste mixen af met zijn instrumentale Italo-remix van Silicone Soul (‘The Poisoner’s Diary’) [Soma].

Voor mij persoonlijk geen vergissing mogelijk: 2005 was een uitstekend jaar voor de dansvloer. Er waren dan ook ontzettend veel goeie compilaties en mix-cd's.

Dit kan toch niet?!?

2005-11-27T15:30:00.000+01:00

Volgens een eerste rondvraag in mijn hoofd (dus nog niet definitief maar bijna wel, enfin, feitelijk bijna zeker dus) zijn dit (voor KindaMuzik) mijn zeven favoriete platen van dit jaar:

DFA 1979 - You're a Woman, I'm a Machine
Franz Ferdinand - You Could Have It So Much Better
Earth - Hex, or Printing in the Infernal Method
dEUS - Pocket Revolution
Islaja - Palaa Aurinkoon
Sufjan Stevens - Illinois
Who Made Who - Who Made Who

Jullie begrijpen dat ik even heel hard geschrokken ben dat hier geen enkele dansplaat in staat. Maar (er is altijd een maar) langs de andere kant heb ik hier al wel uit mijn platenbak zeker 30 12-inches geselecteerd voor mijn vinyl eindejaarslijst. Dus wel heel veel goeie dansmuziek dit jaar (héél héél veel zelfs, vind ik) maar niet op cd. Enfin, zo lijkt het, want feitelijk ben ik dit jaar amper lijstjesgezind. Maar één van de dagen komt er in elk geval nog wel een vinyl-lijst.

Luistervuur

2005-11-26T19:22:00.000+01:00

69's 'Puntang', waarvan het origineel nu eindelijk verschenen is (op de The Electric Institute-verzamelaar)
Carl Craigs Fabric25
Blijft maar rondspoken: Jazzanova's herwerking van Status IV
Lindstrøm & Prins Thomas: debuut van het jaar en waarschijnlijk ook mijn plaat van het jaar
The Kills, allebei de elpees
Zentex: Käyrä ep
Mandy's remix van Röyksopps '49 Percent'
Orbsessions van (jawel!) The Orb
het langspeeldebuut van Kelley Polar
op repeat: Earth met het sublieme Hex
Clusters Grosses Wasser
de tijdloze nieuwe van Kate Bush
Franz Ferdinand, wiens tweede plaat maanden na verschijnen bij elke beluistering nog in intensiteit toeneemt
Black Mountain
'Hazy Shade of Winter' van Simon & Garfunkel
Satie, de ultieme herfstmuziek
Suicide en Gerhard Potuznik aka GD Luxxe die hen op onnavolgbare wijze imiteert
Berghain 01, een fijne mix-cd van André Galluzzi, één helft van Taksi

Segregatie in dagelijks taalgebruik

2005-11-26T18:44:00.000+01:00

Het valt me op dat als men over immigranten met een nieuwe nationaliteit (of zelfs mensen die hier geboren zijn met onze nationaliteit) schrijft of praat, men het steeds heeft over "een Nederlandse van Somalische afkomst" of een "Belg van Marokkaanse afkomst". Waarom niet gewoon "een Nederlandse" of "een Belg"? Waarom altijd die allochtone schaduw over zo iemand werpen in de media? Om te laten zien dat ze er niet bij horen? Dat ze er nooit zullen bijhoren? Door systematisch die mensen op die manier te benoemen zullen ze er inderdaad nooit bijhoren. Wat zeg ik? Als ik hen was, zou ik er nog niet meer willen bijhoren.

Nee, dank u

2005-11-25T21:38:00.000+01:00

Gisteren na het concert van The Kills had ik nog zin in een biertje, dus ik besluit, een unicum in mijn eigen geschiedenis, gewoon even solo aan de toog te gaan hangen in het 24/24 geopende café De Groenendaal, net achter de hoek bij mij. Godverdomme zeg, wat je in zo'n café op zulke uren tegenkomt. Nu, dat ze in een café voornamelijk uit hun nek lullen, daar ga je je niet aan storen. Wat zouden ze daar immers anders doen? Wel verbaasde het me hoe snel je in zo'n café aan de praat raakt met de andere tooghangers.

Tooghanger 1, een dronkaard van over de vijftig wist me al onmiddellijk te vertellen dat "dit één van de laatste keren was dat hij hier binnenkwam, want er liepen alleen zwarten rond." Lap, vijf minuten binnen, pintje amper aangeraakt en de Vlaams Behang-propaganda vloog al mijn richting uit. Het ging zelfs zo ver dat hij aan een andere tooghanger vroeg om sigaretten voor hem uit de automaat te halen. Want de automaat bevond zich in het gedeelte van het café waar enige Marokkaanse jongeren een partijtje biljart aan het spelen waren.

Tooghanger 2, de genaamde Dennis uit Brasschaat, voor het overige een vrij correct mens en een voor zulk etablissement een eerder aangename gesprekspartner, was ondertussen stilletjes aan het hopen dat de flipperkast, waarrond zich een zestal Marokkaanse jongeren had verzameld, het op een ontploffen zou zetten. Enzovoort en zoverder ad nauseam.

Ik vraag me in godsnaam af wat al die allochtonen volgens die mensen verkeerd deden. Eerst klaagt men erover dat ze zich niet willen integreren. Doen ze dat wel (in een café gaan biljarten is zo Vlaams/Belgisch als je je maar kan voorstellen) dan is het weer niet goed. Op zulke momenten kan je de stemplicht alleen maar een slecht idee vinden. Cafébezoek in Merksem trouwens ook. En dan zeggen ze dat je van de gewone man in de straat iets kan bijleren. I beg to differ.

Wrong but Right

2005-11-23T18:58:00.000+01:00

Dat vind ik dus de leukste downloads op Slsk. Je haalt een folder neer, blijkt er iets anders in te zitten dat ook best wel ok is. Zo dacht ik gisteren één van de laatste Nurse With Wounds binnengehaald te hebben, bleek het naderhand een elpee van de mij - en neem ik aan tevens u - onbekende Japanse folkbard Tomokawa Kazuki. Verrassing van formaat: die plaat, genaamd Playing with Phantom, blijkt gewoon ook nog eens heel goed te zijn. Overigens wel vreemd om iemand in het Japans te horen zingen.

Raster Nothing

2005-11-23T16:35:00.000+01:00

Karsten Noton ... blahblahblah ... Nicolai Raster ... blahblahblah ... Concept ... blahblahblah ... Theorie ... Oergeluid ... ohohohohoho ... Frequenties ... Geluidsonderzoeker ... snurksnurk ... Toekomst is Snelheid ... blahblahblah ... Visuele Aspecten van Geluid ... geeuw gaap geeuw ... Nieuwe Geluidstaal ... knars knars knars .... Installaties ... kijk! het doet helemaal niets! ... Vrije Kunstenaar ... blahblahblah ... Biertje?